Polski TechNet Blog

Zmiana litery dysku systemowego

plitpro@microsoft.com — Tue, 17 Nov 2009 20:21:53 GMT

Systemowe narzędzia przy próbie zmiany litery dysku systemowego powiedzą od razu "nie da się". To prawie prawda. Powie tak diskmgmt.msc, powie diskpart, ale nie powie mountvol. To aż prowokuje do eksperymentów. Odradzam ich wykonywanie na produkcyjnym systemie, bo przy odrobinie szczęścia uda się go trwale popsuć.

Żeby odebrać dyskowi systemowemu (załóżmy, że jest to C:\) literkę wystarczy mountvol c:\ /d

Problem w tym, że nadawanie nowej literki wymaga ponownego uruchomienia programu mountvol, a nie mając dysku c:\ - możemy mieć z tym problem. Dlatego trzeba mieć na boku kopię programu mountvol. Na innym dysku. Sam "goły" program nie będzie chciał działać, ponieważ poza binariami wymaga również folderu en-US\mountvol.exe.mui (dla wersji innej niż angielska, nazwa folderu będzie inna). Tak więc, należy sobie skopiować sam program i do właściwego folderu jego plik z komunikatami.

Teraz już można przejść na drugi dysk z kopią mountvol.exe i wykonać operacje:

Mountvol – wyświetli nazwy wolumenów i przypisane im literki.
Mountvol c:\ /d – usunie literkę C:\ (ten stan uniemożliwi pracę systemu)
Mountvol x:\ \\?\Volume{.........} (należy użyć GUIDu dysku systemowego, tego samego, który wcześniej miał przypisaną literę C:\)

Restart... może się nie udać, ponieważ część procesów nadal chce sięgać do dysku c:\. Więc reset...

I system wstaje. Udaje się zalogować, trwa to wieki, po czym okazuje się, że system nie jest w stanie uruchomić Explorer.exe ani załadować profilu i kończy z pustym pulpitem. W dodatku stwierdza, że ma problem z legalnością.

Pozornie nic się nie da zrobić, ale po Ctrl+Alt+Del pojawia się opcja "Start Task Manager", która działa całkiem dobrze. Teraz z poziomu Task Managera: File -> Run i cmd.exe Działa!

Część aplikacji chce pracować, część niekoniecznie. Nie działa podnoszenie przywilejów (Run as Administrator). Daje się uruchomić Explorer.exe, ale od razu ostrzega, że nie załadował profilu. I w zasadzie dalsza praca jest loterią. Kalkulator zadziała, snipping tool nie. Paint zechce pracować a FreeCell – niekoniecznie.

Ale to tylko aplikacje. Sam system działa bardzo dobrze. Z tym, że to mój osobisty punkt widzenia. W przeciwieństwie do mnie, większość użytkowników pewnie nie będzie takim działaniem zachwycona.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

Chyba już można iść spać

plitpro@microsoft.com — Sun, 15 Nov 2009 20:22:08 GMT

Nie mam wcale na myśli późnej pory, tylko znane każdemu "usypianie" komputera. Zarządzanie energią jest tematem złożonym i nawet pobieżne przyjrzenie się interfejsowi ACPI wystarczy, żeby zrozumieć, że proste włącz / wyłącz / uśpij to jeszcze nie wszystko.

Zasadniczo, system Windows może uśpić się w trzech obszarach. Są to:

Wyświetlanie obrazu
Sleep Mode
Away Mode

Ten ostatni wydaje się najmniej oczywisty i w praktyce dość trudno odróżnialny od Sleep Mode, ale ewentualne niejasności rozwiewa dokument opisujący Away Mode w szczegółach.

Istnieje wiele powodów, dla których system nie powinien się uśpić. W przypadku wyświetlania obrazu może być to na przykład oglądanie filmu na płycie DVD. Gdyby po kilkunastu minutach oglądania wyłączyło się wyświetlanie – użytkownik miałby uzasadnione pretensje. Innym przypadkiem może być udostępnianie mediów przez sieć. Jeszcze innym – pełnoekranowa prezentacja z PowerPoint.

Podobne przykłady można mnożyć, ale czasem trzeba podejść do tematu odwrotnie: Widzę, że system nie chce pójść spać, ale nie wiem dlaczego...

I tu z pomocą przychodzi systemowe polecenie powercfg.exe. Użyte z parametrem –requests wyświetli jasno informacje o tym kto i dlaczego nie pozwala udać się systemowi na zasłużony odpoczynek. Polecam wydanie polecenia "powercfg –requests" w normalnie działającym systemie, a następnie po uruchomieniu "Presenter Mode" (Win+X), po uruchomieniu programu Media Player i w paru podobnych przypadkach. No i oczywiście we wszystkich sytuacjach, kiedy system powinien spać a jakoś nie może.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

TechED Europe 2009 – dzień piąty

plitpro@microsoft.com — Fri, 13 Nov 2009 13:07:12 GMT

No właśnie... poprzedni post był o dniu "zerowym". To właśnie jedna z charakterystycznych cech tej konferencji. Sześć dni mija w mgnieniu oka. Trudno podsumować wszystko, co się wydarzyło, ale spróbujmy...

Dzień zerowy to niewielki MCT Summit. Trenerzy, spotkanie po roku i dużo pozytywnych doznań. Wieczorem wspólna kolacja i dobra zabawa.

Dzień pierwszy to sesja Pauli. O użytecznych dla administratora technikach "harcerskich". Mariusz opisał już tą sesję i tylko mogę się przyłączyć do zafascynowania ilością osób, które oczekiwały na wejście do sali. Na konferencji TechED (inaczej niż na naszym MTS) nie ma rezerwacji miejsc w salach i obowiązuje zasada "kto pierwszy ten lepszy".

Dzień drugi (wtorek) to mój pierwszy dzień pracy w roli eksperta. Praca przez kilkanaście godzin w czasie konferencji jest moim obowiązkiem (w zamian za prawo uczestniczenia w konferencji), ale w mojej subiektywnej ocenie to czysta przyjemność. Zasady pracy są zbliżone do tych z MTS, ale stanowisk jest więcej i są w efekcie mocniej skoncentrowane na wąskich obszarach. W poprzednich latach miałem przyjemność pomagać w obszarze security, w tym roku trafiłem do Springboard a później do Microsoft Learning. Sama przyjemność, choć ilość i trudność pytań bywały zaskakujące. Trudno się temu dziwić, ponieważ pojawia się wiele nowych produktów (od Windows 7 aż do wszystkich nowości z "2010" w nazwie). Razem ze mną, uczestnikom pomagało kilka innych osób, wśród których bardzo potrzebny okazał się team z Redmond, który na codzień odpowiada za egzaminy. Ich wiedza "od kuchni" była czasem niezbędna. Wieczór spędziliśmy na imprezie Springboard.

Środa to znowu moja praca i oczywiście sesje. W przeciwieństwie do MTS, konferencyjne centrum egzaminacyjne jest naprawdę popularnym miejscem i niemało osób podeszło do egzaminów, zazwyczaj z pozytywnym rezultatem. Wśród egzaminowanych rozlosowaliśmy nagrody (jako wsparcie Microsoft Learning miałem przyjemność wziąć w tym udział). Sam również dałem się skusić na egzamin i jestem o jeden tytuł MCTS bogatszy. Tak więc podczas gdy w Polsce wszyscy świętowali 11 listopada – ja bawiłem się nie gorzej, choć w nieco inny sposób. Wieczorem trochę bardziej przyziemnie spotkaliśmy się na kolacji z firmą SecureGuard, której ISCG jest partnerem. Brzmi strasznie poważnie, ale przy stole siedziała również Paula oraz David Cross (jeden z najważniejszych "magików" od bezpieczeństwa) a to oznacza, że niezależnie od doskonałego jedzenia, nie mogło być nudno. Jak na pasjonatów przystało, podczas kolacji rozmawialiśmy głównie na tematy zawodowe.

Czwartek (jak łatwo policzyć – dzień czwarty) zajęty był sesjami, imprezami, rozmowami w kuluarach i jednym stosunkowo interesującym zdarzeniem: wśród wystawców znalazła się grupa zajmująca się mrówkami AntMe. Jest to środowisko do nauki programowania w C#. Dałem się skusić na parę chwil i okazało się, że nigdy wcześniej nie mając do czynienia z tym językiem – wygrałem konkurs dzienny a w finale zająłem drugie miejsce. To żywy dowód, że jako środowisko do nauki, AntMe sprawdza się doskonale. Nagrodę (na razie niespodziankę) przeznaczę pewnie na analogiczny konkurs dla czytelników bloga. Na razie jeszcze nie wiem kiedy. Z ciekawostek, przy okazji sesji na temat TMG (znowu David Cross) dowiedziałem się kiedy pojawi się wersja RTM.

Piątek (dzień ostatni) to chyba czas powtórek. Znowu sesja Pauli (powtórzona z powodu ogromnego zainteresowania, znowu przy pełnej sali i jeszcze lepsza niż w poniedziałek), znowu jakiś egzamin (promocja była, więc trochę na żywioł, ale ważne że zdane), trochę sesji i jakoś tak czuć w powietrzu atmosferę końca imprezy. Szkoda. Ale nie ma powodu do narzekania, bo za rok też będzie TechED.

W poprzednim poście napisałem, że to TechED EMEA. Tajemniczne cztery literki oznaczają Europę, Bliski Wschód i Afrykę. Okazało się, że popełniłem błąd. Struktura konferencji nieco się zmieniła i tak naprawdę, Europa ma swoją konferencję, Bliski Wschód swoją i Afryka – też własną. Poprawna nazwa brzmi więc TechED Europe 2009.

Cośtamcośtam Lives Here ;)

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

TechED EMEA 2009 - Dzień 0

plitpro@microsoft.com — Sun, 08 Nov 2009 16:01:11 GMT

Największą europejską konferencję poświęconą technologiom Microsoft czas zacząć. Tym razem w Berlinie, czyli jest nieco mniej upalnie niż w czasie poprzednich edycji mających odbywających się w Barcelonie.

Pierwszą rzeczą, która zwraca uwagę jest ogrom centrum konferencyjnego. Ze znanych mi miejsc, porównywalne są jedynie centra w USA. Widać jasno, że to nie konferencja dostosowała się do miejsca. Po prostu organizatorzy określili ile będzie osób, sal, stanowisk, laboratoriów itp. a centrum targowe wygospodarowało takie zasoby, jakie były potrzebne. W efekcie wszystko sprawia wrażenie perfekcyjnie zorganizowanego i nie wydaje się, żeby mogło czegokolwiek zabraknąć. Jeżeli ktoś odczuje potrzebę dostarczenia czegoś do centrum pociągiem – ma własną bocznicę. Jeżeli ktoś stwierdzi, że zamiast 7000 osób ma być dwa razy tyle – nie wydaje się, żeby komukolwiek sprawiło to kłopot. Teren targowy jest tak ogromny, że wielu uczestników myląc stacje kolejowe, na których trzeba wysiąść, w efekcie funduje sobie całkiem długi spacer w pięknej berlińskiej aurze.

Tytułowy dzień 0, mimo że pierwsza konferencyjna sesja jeszcze się nie zaczęła, jest całkiem zajęty. Trenerzy (MCT, w tym i ja) mają swój mały MCT Summit. Na terenie wystawowym uwijają się wszyscy ci, którzy na konferencji chcą coś uczestnikom pokazać. Prelegenci mają swój tech-check. Eksperci z TLC (w tym i ja) mają odprawę na której dowiadują się wszystkiego, co może im być podczas konferencji przydatne. Trwa rejestracja i jeżeli ktoś jest już w Berlinie – nie będzie musiał w pierwszy dzień konferencji stać w kolejce po plakietkę z nazwiskiem, torbę, Windows 7, przewodnik, bilety komunikacji miejskiej i parę innych ciekawych rzeczy. Pracownicy Microsoft mają swoje mikro-konferencje a dla wszystkich otwarte są tak zwane sesje 101. Sesje te pozwalają zapoznać się z podstawami w wielu różnych obszarach. Można pójść na przykład na sesję 101 o System Center, dzięki czemu nie znając wcześniej produktu, pozna się go w stopniu pozwalającym na zrozumienie poświęconych mu pełnoprawnych sesji podczas konferencji. Jest też sesja 101 o samej konferencji pokazująca uczestnikom o co tak naprawdę chodzi, gdzie i kiedy dzieje się coś ciekawego itp.

Mimo, że konferencja zaczyna się dopiero jutro – centrum konferencyjne tętni życiem a przy stołach z prądem i siecią (do wyboru kabel lub WiFi) siedzi kilkadziesiąt osób i pilnie stuka w klawiaturę.

Poza tym, w taki luźniejszy, zerowy dzień najlepiej przywitać się ze wszystkimi znajomymi. Poza osobami z Polski, jest sporo ludzi z całego świata, których nie widziałem od poprzedniej konferencji albo i dłużej. To jest mały świat, ludzie są niewiarygodnie życzliwie do siebie nastawieni i normalne jest, że ktoś mieszkający w Holandii (Marko) przywozi Pauli tamtejsze ciastka, o których Paula rok temu powiedziała, że jej smakują. Ponieważ zjawiła się już większość Polaków – siedzimy sobie i planujemy zajęcia na najbliższy tydzień.

Ciąg dalszy relacji oczywiście nastąpi, choć trudno mi obiecać konkretny termin.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

Obciążenie serwerów

plitpro@microsoft.com — Sat, 07 Nov 2009 19:32:00 GMT

Zdarza się czasem, że jakiś serwis internetowy przeżywa oblężenie. Powody są różne, ale zazwyczaj oblężenie takie jest szczególnie dotkliwe, jeżeli publicznie ogłosi się coś w stylu "startujemy o 12:00, kto pierwszy ten lepszy".

Prawie dwa lata temu (starzy admini pamiętają te czasy) organizowałem konkurs na temat Windows Server 2008. Wtedy jednym z moich najważniejszych priorytetów było takie zaprojektowanie wszystkiego, żeby równoczesne działanie prawie siedmiu tysięcy użytkowników nie "zabiło" serwera. Było to o tyle istotne, że serwerem był zwykły komputer PC wyposażony w prosty dysk SATA, jeden procesor i stosunkowo niedużą ilość pamięci.

Takie priorytety wzięły się stąd, że moje doświadczenia pokazują (niestety), że nawet najlepszy serwis, najciekawszy konkurs, świetnie zrobiony portal dostanie od użytkowników ocenę niedostateczną, jeżeli tylko pojawią się zauważalne problemy z wydajnością. Poza tym, problemy takie mają tą niemiłą cechę, że zmuszają użytkowników do nerwowego klikania, otwierania w kilku oknach, z dwóch przeglądarek i najlepiej jeszcze z drugiego komputera. W efekcie, mający problemy z wydajnością serwis zostaje w praktyce zabity.

Choć w moim konkursie można było conieco wygrać, to nie był on związany z finansami i płatnościami online. W przypadku serwisu z płatnościami, frustracja użytkowników rośnie jeszcze bardziej, ponieważ nikt do końca nie jest pewny czy, ile i za co tak naprawdę zapłacił.

Po tym przydługim wstępie mogę powoli przejść do meritum.

Otóż 7.11 o 10:00 czasu Vancouver miała się rozpocząć sprzedaż biletów na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2010. Ponieważ dokładnie w tym samym czasie, w Redmond (czyli tuż obok, po drugiej stronie granicy) jest spotkanie MVP z całego świata – pomyślałem sobie, że może by tak choć raz zobaczyć na przykład olimpijski mecz hokeja na żywo zamiast w telewizorze...

Niestety organizatorzy ogłaszając sprzedaż, pomyśleli prawdopodobnie, że na pewno chętnych nie będzie. Okazało się, że jacyś jednak się znaleźli i cały serwis po prostu przestał działać. Po kilkudziesięciu minutach pojawiło się lakoniczne wyjaśnienie i cóż... czekamy.

Nie uważam, że jestem lepszy i mądrzejszy od obsługi informatycznej Igrzysk Olimpijskich, ale w obecnych czasach, na imprezie tej rangi, taka totalna wpadka, to po prostu wstyd. Istnieją dziesiątki sposobów zapobiegania takim sytuacjom i naprawdę nie jest trudno zastosować je przed godziną zero.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

I jeszcze mała aktualizacja: po kilku godzinach zapraszania na później, pojawiło się oświadczenie oraz informacja, że za tydzień cała zabawa zacznie się od początku. Jako winny, wskazany został portal tickets.com, co jest o tyle ciekawe, że to jeden z największych na świecie serwisów specjalizujących się w sprzedaży biletów online.

Czy jesteś lepszy od studenta?

plitpro@microsoft.com — Thu, 05 Nov 2009 17:47:31 GMT

Tytułowe pytanie jest nieco przewrotne. Zwłaszcza, że studenci również są czytelnikami tego bloga. Ale tak naprawdę chodzi o coś zupełnie innego – o konkurs.

Jeżeli chcesz się sprawdzić dzięki przykładowym pytaniom w konkursie dla studentów, to zajrzyj na stronę http://imaginecup.com/MyStuff/SampleITQuestion.aspx

Jeżeli do tego jesteś studentem – zapisz się koniecznie do udziału w konkursie.

Pytania są hmmm... no co najmniej nietrywialne i mimo, że jest ich tylko dziesięć, to bardzo szeroko sprawdzają wiedzę informatyczną. Jak znalazł jako inspiracja na rozmowy z kandydatami do pracy.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

8,36

plitpro@microsoft.com — Wed, 04 Nov 2009 13:20:21 GMT

Dostałem właśnie wyniki i komentarze z mojej sesji na MTS 2009. W zeszłym roku wpadłem na pomysł, żeby do każdego komentarza się odnosić i wyjaśniać wątpliwości i zastrzeżenia. Pomysł został podchwycony i chyba się całkiem dobrze sprawdził.

W tym roku sam nie wiem... nie mam do czego się odnosić. Komentarze są takie, że jedyną moją odpowiedzią może być tylko "dziękuję!".

Nie będę tych komentarzy cytował, bo wystawiliście mi taką laurkę, że wyszedłbym na chwalipiętę.

Aż chce się robić dla was kolejne sesje.

I tylko jeszcze jedno, do znudzenia przeze mnie powtarzane... z 80 osób na sesji, oceniło ją 47. Z tego 12 pozostawiło komentarz. Ja wiem, że zwykle nie chce się pisać elaboratu o każdej sesji. Ale to dzięki waszym komentarzom mamy szansę na poprawienie się. Chcecie lepszych sesji – piszcie jasno co się podobało a co nie.

A na koniec gratulacje dla Tomka, Bartka i Pawła. Znam was jako prelegentów i nie wątpię, że oceny wyższe niż moja są w pełni zasłużone.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

PS. Cieszę się, że drobne nagrody zostały zauważone w komentarzach. Jako MVP mam dostęp do sklepiku w Redmond i nagrody na sesje to jedno z najlepszych zastosowań dla dostępnych tam setek gadżetów.

Zalety nowego systemu

plitpro@microsoft.com — Thu, 22 Oct 2009 08:02:02 GMT

Dzisiaj jest dobry dzień, żeby spojrzeć na zalety nowego systemu. Porównajcie ze starszym "rodzeństwem" Windows i oceńcie sami czy warto.

Dowiedzieć się można między innymi, że:

System okienek został wprowadzony w Windows 95
Windows 98 był zalążkiem Windows XP
Windows Vista był niekompatybilny z urządzeniami a Windows 7 jest w pełni kompatybilny
Windows 7 ma większe wymagania sprzętowe niż Windows Vista
Wadą Windows 7 jest brak wbudowanego komunikatora

Lubię się dowiadywać nowych rzeczy... I lubię się nimi dzielić, co niniejszym czynię.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

PS. Artykuł pochodzi ze stron dziennik.pl a trafił na niego Paweł Zdziarski, za co obu źródłom dziękuję.

PPS. Dla osób, które nie zrozumiały żartu: profilaktycznie nie wierzcie w ani jedno słowo. Gdyby taki artykuł ukazał się pierwszego kwietnia, uznałbym go za świetny dowcip. A tak - po prostu tkwię w zadumie nad poziomem wiedzy technicznej osób, które to coś popełniły...

Zrób sobie ISO

plitpro@microsoft.com — Wed, 21 Oct 2009 10:05:00 GMT

Pliki ISO są użyteczne. Niezależnie od wielu scenariuszy związanych z kopiowaniem plików na płyty CD/DVD i "archiwizacją" płyt, pliki takie przydają się w jeszcze jednym miejscu: w środowiskach wirtualnych.

O ile wirtualna maszyna połączona jest przez sieć z innymi komputerami – dostarczenie na nią potrzebnych plików nie jest specjalnie trudnym wyzwaniem. Jeżeli jest to wirtualizacja "desktopowa" – zainstalowanie komponentów zapewniających integrację zazwyczaj pozwoli na transfer plików prosto na pulpit wirtualnej maszyny. A w przypadku, kiedy nie mamy takich możliwości? Wbrew pozorom, sytuacja taka nie jest wcale rzadka...

Pozostaje metoda niezawodna: potrzebne pliki przerobić na ISO i zamapować jako wirtualny CDROM.

Tyle, że wtedy pojawia się nowe pytanie: jak zrobić plik ISO?

Rada pierwsza: Kup oprogramowanie, które to potrafi. Rada druga: znajdź darmowe.

Obie rady są dobre, ale osobiście nie lubię programów, które robiąc jedną potrzebną rzecz (tworzenie plików ISO), równocześnie oferują mi setki innych funkcjonalności włącznie z biblioteką muzyki, odtwarzaniem filmów i edytorem etykiet. Ja chciałbym tylko zmienić folder w plik ISO po to, żeby przekazać dane do wirtualnej maszyny.

Oczywiście da się to zrobić prostymi narzędziami.

Moim ulubionym jest oscdimg.exe i przepis na jego użycie jest bardzo prosty:

Pobierz (bezpłatnie) pakiet WAIK ze stron Microsoft. Wiem, że jest duży, ale poza oscdimg jest w nim parę całkiem ciekawych narzędzi (na przykład imagex) i warto go mieć.
Zainstaluj lub rozpakuj i znajdź plik oscdimg.exe
Używaj! Sposób użycia opisany jest dokładnie na stronach TechNet.

Proste, szybkie, bezpłatne no i nie wyświetla zbędnych okienek. Po prostu działa.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

PS. Dla mniej dociekliwych, najprostsza gotowa składnia zmieniająca folder c:\test w plik c:\test.iso – oscdimg.exe –h –u2 c:\test c:\test.iso

CodeCamp 2009

plitpro@microsoft.com — Tue, 20 Oct 2009 07:38:00 GMT

Po pierwsze – temat nie jest ściśle związany ze światem tak zwanych ITPro. Po drugie – jest już po imprezie. Ale i tak koniecznie należy parę słów napisać.

W ostatnią sobotę (17.10) w Krakowie odbyła się konferencja CodeCamp. Konferencja została zorganizowania przez Krakowską Grupę Deweloperów .NET, Koło Studentów Informatyki UJ i Grupę .NET na Politechnice Krakowskiej. Osobą, która personalnie odpowiedzialna była za sukces imprezy był Szymon Kobalczyk – jeden z polskich MVP.

Tematy były ciekawe, choć podejrzewam, że większości rzeczy nie zrozumiałem – jestem prostym ITPro, a konferencja przeznaczona była dla deweloperów. Warto wspomnieć natomiast o prelegentach. Szymonowi udało się zgromadzić w jednym miejscu i czasie naprawdę największe światowe gwiazdy. Na jeden dzień do Krakowa przyjechali

Richard Campbell
Carl Franklin
Stephen Forte
Remi Caron
Chris Sells
Oliver Sturm

Wydaje mi się, że nie przesadzę, pisząc, że to mniej więcej tak, jakby na spotkaniu ITPro pojawili się Mark Minasi, Andy Malone, John Craddock czy David Solomon. Dodam, że na spotkaniu społecznościowym, bezpłatnym i zorganizowanym wyłącznie dzięki zapałowi kilku osób.

Miałem przyjemność dostać zaproszenie od organizatorów, spotkałem wiele dawno niewidzianych osób i posłuchałem kilku ciekawych sesji.

Poza ogólnym wrażeniem z konferencji, sprowadzającym się do głównie do "WOW!", zdecydowanie chciałbym przekazać wam zachętę do czujności. Analogiczne imprezy powinny się powtarzać i warto trzymać rękę na pulsie, żeby "załapać się" jako uczestnik w kolejnej edycji. Równie wartościowy zestaw prelegentów i sesji, spotkać można chyba tylko na konferencji TechEd, gdzie ich posłuchanie kosztuje wiele tysięcy euro.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

Siła hasła

plitpro@microsoft.com — Fri, 16 Oct 2009 11:59:49 GMT

Mimo postępu technologii, hasła nadal są najczęściej spotykanym mechanizmem uwierzytelniania. Nawet zakładając, że mechanizm, który ich używa nie ma żadnej słabości musimy zdać sobie sprawę, że jeżeli hasło ma skończoną długość (a trudno, żeby miało nieskończoną), to podejmując skończoną ilość prób, można hasło odgadnąć. Odgadywanie może polegać na jednej z metod:

Po prostu wpisujemy hasło. Imię kota, później markę samochodu, datę urodzenia, abc123. I tak do skutku. Metoda nie jest specjalnie wyszukana, ale w praktyce przynosi niezłe efekty zwłaszcza, jeżeli atakujący zna osobiście atakowanego.
Uruchamiamy automat, który pobiera ze słownika haseł (prosto ściągalne z Internetu) słowo po słowie i próbuje użyć ich jako hasła. Dobre słowniki mają kilkaset tysięcy haseł.
Uruchamiamy automat, który używa haseł ze słownika, doczepiając im na końcu najbardziej typowe znaki takie jak 0, 123 czy wykrzyknik.
Uruchamiamy automat, który próbuje wszystkich kombinacji po kolei. aaaa, aaab, aaac, ..., zzzy, zzzz, aaaaa.... i tak dalej, do skutku. W informatycznym slangu, metoda ta nazywana jest "brute force".

Skuteczność tych metod jest różna. Jak powiedzie się metoda pierwsza, to znaczy że użyto zbyt trywialnego hasła albo, że atakujący miał dużo szczęścia. Atakującemu "ręcznie" zwykle znudzi się po jakimś czasie od minuty do godziny i prawdopodobnie się podda.

Automaty się nie nudzą a do tego są szybsze niż człowiek stukający w klawiaturę. Dla dobrego, powiedzmy, że złożonego z dziesięciu komputerów, automatu do łamania haseł, wydajność na poziomie 100000 prób na sekundę nie jest nieosiągalna.

Jak łatwo policzyć, słownik złożony nawet z miliona haseł zostanie sprawdzony w 10 sekund. Jeżeli zasób był zabezpieczony hasłem ze słownika, to w takim czasie zabezpieczenie zostanie złamane. Warto wiedzieć, że w słownikach są nie tylko "normalne" słowa, ale i typowe hasła takie jak qwerty123 czy 1qaz@WSX.

Jeżeli zastosujemy hasło składające się ze słowa słownikowego i doczepionego na końcu ciągu znaków (na przykład alamakota123) – czas łamania zależy od tego ile takich ciągów będzie sprawdzane. Typowo jest to kilkadziesiąt. To wystarcza. Przy założonej wydajności odgadywania, oznacza to, że hasło podda się w czasie kilkunastu minut. To nie jest dobre zabezpieczenie.

Ciekawiej robi się przy hasłach nie dających się odnaleźć w słowniku i nie zawierających w sobie dużych słów prosto ze słownika.

Jeżeli hasło składa się z samych małych liter – mamy do dyspozycji 26 znaków. Łamiąc takie hasło mamy:

Dla hasła pięcioznakowego: 11881376 możliwości, czyli niecałe 2 minuty.
Dla hasła sześcioznakowego: 308915776 możliwości, czyli niecałą godzinę.
Dla hasła siedmioznakowego: 8031810176 możliwości, czyli prawie doba.
Dla hasła ośmioznakowego: 208827064576 możliwości, czyli ponad 3 tygodnie.
Dla hasła dziewięcioznakowego: 5429503678976 możliwości, czyli niemal dwa lata.
Dla hasła dziesięcioznakowego: 141167095653376 możliwości, czyli około 44 lata.

Jak jasno widać – warto stosować długie hasło, ale bez sięgania po prawdziwe słowa. Jak wspomniałem wcześniej, hasła ze słownika łamane są w kilka sekund.

A jeżeli, zamiast stosować długie hasło z samych małych liter (takie jak asodczlkme) zastosujemy krótsze, ale złożone z liter dużych i małych (takie jak AsODcz)? Mamy do dyspozycji 52 znaki. Ilość prób i czas łamania wyniosą maksymalnie:

Dla hasła pięcioznakowego: 380204032 możliwości – 1 godzina
Dla hasła sześcioznakowego: 19770609664 możliwości – ponad dwa dni
Dla hasła siedmioznakowego: 1028071702528 możliwości – niecałe cztery miesiące
Dla hasła ośmioznakowego: 53459728531456 możliwości – 17 lat
Dla hasła dziewięcioznakowego: 2779905883635712 możliwości – ponad 800 lat
Dla hasła dziesięcioznakowego: 144555105949057024 możliwości – prawie 47 tysięcy lat

Choć można założyć, że w tym czasie komputery zwiększą (zgodnie z prawem Moore'a) swoją moc obliczeniową, to i tak trochę im to zajmie.

Wychodzi, że dziesięcioznakowe hasło złożone z dużych i małych liter (takie jak sKIrEcyeAk) jest całkiem dobrym zabezpieczeniem.

Kombinujmy więc dalej. Do dużych i małych liter dodajmy cyfry. Razem 62 znaki do dyspozycji. Jeżeli zechcemy takie hasło złamać metodami brute force, otrzymamy maksymalne czasy:

Dla hasła pięcioznakowego: 916132832 – 2,5 godziny
Dla hasła sześcioznakowego: 56800235584 – prawie tydzień
Dla hasła siedmioznakowego: 3521614606208 – ponad rok
Dla hasła ośmioznakowego: 218340105584896 – prawie 70 lat
Dla hasła dziewięcioznakowego: 13537086546263552 – ponad 4000 lat
Dla hasła dziesięcioznakowego: 839299365868340224 – ponad 260 tysięcy lat

Duże i małe litery połączone z cyframi (na przykład dE3F4R5aa1) dają już hasło całkiem przyzwoite i trudne do złamania.

W przypadku tak zwanych znaków specjalnych, sprawa nieco się komplikuje. wynika to z faktu, że o ile litera A jest mniej więcej tak samo często używana jak Z, a cyfra 1 jak cyfra 9, to znak ! czy . jest znacznie bardziej popularny niż na przykład znaki + { ; _ czy \.

Podstawowe znaki specjalne obejmują to, co dostępne jest przez Shift+cyfra: !@#$%^&*() oraz znak kropki. Rozszerzona lista obejmie dodatkowo wszystko to, co dostępne jest z prawej strony klawiatury. Można teoretycznie używać znaków "bardzo specjalnych" takich jak ™, ® czy €, ale wtedy pojawia się duże ryzyko, że jakiś system będzie je źle rozumiał lub wprowadzał w taki sposób, że uwierzytelnianie stanie się niemożliwe, więc lepiej ich unikać. Przyjmując, że podstawowych znaków specjalnych jest 11 a z rozszerzonymi łącznie 30, otrzymamy w końcu tabelkę:

	Małe litery (26)	Małe i wielkie litery (52)	Litery i cyfry (62)	Litery, cyfry i podstawowe znaki specjalne (73)	Litery, cyfry i pełny zestaw znaków specjalnych (92)
5 znaków	2 minuty	godzina	2 godziny	5 godzin	18 godzin
6 znaków	godzina	2 dni	7 dni	17 dni	70 dni
7 znaków	doba	4 miesiące	1 rok	3 lata	17 lat
8 znaków	20 dni	17 lat	70 lat	255 lat	1600 lat
9 znaków	2 lata	800 lat	4000 lat	19000 lat	150000 lat
10 znaków	44 lata	47000 lat	260000 lat	1,3mln lat	13mln lat

Warto zwrócić uwagę, że mowa jest o czasach maksymalnych. Jeżeli atakujący będzie miał dużo szczęścia – zgadnie w pierwszej sekundzie. Utrudnić mu to można stosując taki zestaw znaków hasła, jakich na pewno nie zechce sprawdzać. Czyli coś w okolicach ostatniej kolumny tabelki.

Dla jasności, warto wspomnieć jeszcze co się stanie, jeżeli hasło zastąpimy kluczem o długości na przykład 128 bitów. Maksymalny czas łamania przez nasz automat wyniesie ponad 107902830708060141889705291 lat. Długo, zwłaszcza pamiętając, że wszechświat istnieje "tylko" 14000000000 lat

Warto pomyśleć jeszcze o zwiększaniu mocy obliczeniowej automatu zgadującego hasła. Komputerów na świecie jest dużo i jeżeli do pracy "namówimy" na przykład dziesięć tysięcy maszyn – czas łamania skróci się tysiąc razy w porównaniu z dziesięcioma komputerami założonymi na początku. To duży zysk, ale na przykład dla dziewięcioznakowego hasła ze znakami specjalnymi, oznacza w praktyce sto pięćdziesiąt lat nieprzerwanego liczenia. Czyli w praktyce nie ma się chyba czego obawiać.

Wszystkie te dywagacje opierają się na założeniu, że stosowane algorytmy nie mają znanych wad. Dla współcześnie stosowanych rozwiązań zazwyczaj jest to prawda, ale o niejednym algorytmie tak myślano i czas brutalnie rozwiał te nadzieje.

Jeżeli ktoś chce zweryfikować powyższe obliczenia, to przypomnę tylko, że zbiór odgadywanych haseł jest wariacją z powtórzeniami.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

Tuner

plitpro@microsoft.com — Sat, 03 Oct 2009 12:40:26 GMT

Dawno, dawno temu, w czasach Windows XP, dostałem w prezencie tuner TV. Ot taki wtykany w port USB, niewiele większy od pendrive. Nawet działał, choć moje zapędy do oglądania telewizji są zdecydowanie poniżej średniej krajowej. Wprawdzie nie mam telewizora, więc tuner był okienkiem na świat, ale stosunkowo rzadko z niego korzystałem.

Później nadeszła pora Windows Vista. Zainstalowałem system w wersji x64 i zaczęły się kłopoty. Sterowniki tylko w wersji beta, instalacja kłopotliwa, system wybrzydza jak może... A to nie działa wcale, a to działa świetnie, ale bez dźwięku, a to nie rozpoznaje urządzenia... Pogodziłem się z tym jakoś, bo brak telewizji zdecydowanie nie jest zjawiskiem mogącym wpędzić mnie w depresję a sam tuner wylądował na półce z procesorami 400MHz, kartami ze złączem BNC, dyskami 1GB i innymi równie użytecznymi dziś urządzeniami.

Rozmyślając sobie ostatnio o różnych niekomputerowych rzeczach wpadłem na pomysł: a może by tak wetknąć ten tuner do laptopa z Windows 7 x64?

Tuner został wykryty, sterowniki ściągnęły się z Windows Update, Media Center zadał kilka prostych pytań i na moim ekranie pojawił się obraz. Całość przebiegła w sposób tak prosty, że nie ma nawet szczegółów ani smaczków do opisania. Po prostu działa! Windows 7 rulez!

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

I znowu po MTS...

plitpro@microsoft.com — Wed, 30 Sep 2009 20:42:18 GMT

Nie wiem sam, czemu to tak szybko... Bardzo dziękuję wszystkim, którzy zdecydowali się na posłuchanie mojej sesji. Pustek na sali nie było i zapewniam Was, że nie ma dla prelegenta lepszej nagrody. Oceny i statystyki też się liczą, ale wypełniona sala ma dla mnie większą wartość.

Dziękuję również uczestnikom konkursu Speaker Idol. Mimo, że mój osobisty faworyt nie wygrał, to i tak oceniam, że cały konkurs warty był energii włożonej w pomoc przy organizacji, namawiania wahających się, zabiegania o promocję i chodzenia w zielonej koszulce. Byliście świetni a ja po fakcie mogę się przyznać, że zasiadanie w komisji Speaker Idol od zawsze było moim marzeniem.

No a teraz do rzeczy.

Pokazałem kilka prostych poleceń PowerShell i oceniam, że mimo luźnego związku z tematem sesji, warto je tu przytoczyć dla pamięci.

Poleceniem pierwszym było import-module ActiveDirectory. Proste w swojej postaci i pozwoliło nam skorzystać z rozszerzeń obsługujących AD, dzięki czemu możliwe było cd AD: Wewnątrz AD też można robić cd, ale pamiętajcie, że cd, to alias do Set-Location. Ścieżki, do których przechodzi się w AD podaje się zawsze po ich Distinguished Name.

Drugi cykl poleceń opierał się na Get-WMIObject win32_volume. Z kilku teoretycznych powodów, WMI nie jest najlepszym przykładem dla remotingu, ale czytelnie ilustruje całą ideę.

Żeby wykonać powyższe polecenie na zdalnym komputerze (u mnie nazywał się on W7ENT), należy użyć Issue-Command W7ENT {Get-WmiObject win32_volume}

Powyższe polecenie zwróciło wszystkie właściwości wszystkich wolumenów. Aby odfiltrować tylko te oparte na NTFS, skorzystałem z polecenia icm w7ent {Get-WmiObject win32_volume} | Where-Object {$_.filesystem -eq "ntfs"}
Polecenie icm jest wbudowanym w PowerShell aliasem do Issue-Command a w trakcie prezentacji szybciej się je wklepuje.

Ponieważ powyższe zapytanie zwróciło wiele ciekawej, ale w tym przypadku bezużytecznej informacji, odfiltrowałem tylko to, co mnie interesowało
icm W7ENT {Get-WmiObject win32_volume} | Where-Object {$_.filesystem -eq "ntfs"} | select name, freespace

Później dodałem jeszcze jeden filtr i dodatkowy komputer, otrzymując w końcu nieco tasiemcowe polecenie

icm DC01,W7ENT {Get-WmiObject win32_volume} | Where-Object {$_.filesystem -eq "ntfs"} | select systemname, name, freespace | where-object {$_.freespace -lt 100000000}

Na koniec pokazałem jeszcze prosty skrypt dostępny dzięki modułowi ServerManager

Import-Module ServerManager

Get-WindowsFeature

Z prostym filtrem:

Get-WindowsFeature | Where-Object {$_.Installed}

I dla porównania

Get-WindowsFeature | Where-Object {!$_.Installed}

Pamiętajcie proszę, że funkcjonalność zdalnego uruchamiania poleceń PowerShell wymaga włączenia. Domyślnie jest wyłączona. Polecenie winrm quickconfig (z commandline) powinno załatwić sprawę szybko i skutecznie.

I na koniec, powtórzę jedną sugestię i jedną prośbę. Obie pojawiły się na mojej sesji:

Uczcie się PowerShella. To ma przyszłość.
Oceńcie MTS i wszystkie sesje na http://www.mts2009.pl

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

Konkurs "Śmiało modyfikuj strony"

plitpro@microsoft.com — Sat, 19 Sep 2009 12:09:38 GMT

Znasz się na oprogramowaniu Microsoft? Masz ochotę pokazać innym ile wiesz? To poszukaj na polskiej Wikipedii artykułów, do których mógłbyś dodać coś od siebie. Uzupełnij je, uaktualnij albo napisz od nowa. W pierwszym etapie konkursu liczy się ilość artykułów poprawionych przez jedną osobę.

Szczegóły w odpowiednim wątku na portalu wss.pl W pierwszym etapie można upolować nagrody za ~5000PLN.

Dla jasności zaznaczam, że konkurs nie jest ani wymyślony ani organizowany przez firmę Microsoft.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]

Springboard na TechEd

plitpro@microsoft.com — Thu, 17 Sep 2009 11:22:00 GMT

Właśnie dostałem potwierdzenie, więc czym prędzej publikuję tą radosną informację. Zostałem zaproszony przez Springboard do podzielenia się swoją wiedzą podczas największej europejskiej konferencji dla ITPro. Będę więc służył pomocą wszystkim tym, którzy zechcą dowiedzieć się czegoś więcej o systemie Windows, ze szczególnym uwzględnieniem Windows 7. Zapraszam, choć jeszcze nie znam szczegółowo swojego harmonogramu.

Jak co roku, pewnie jeszcze nie raz opiszę tu swoje wrażenia i "sprzedam" kilka ciekawostek prosto ze źródła.

Autor: Grzegorz Tworek [MVP]